ΆΝΘΡΩΠΟΙ

«Είστε σίγουρη;» — ο μεσίτης κοίταξε ξανά τα έγγραφα. «Η δωρεά είναι σοβαρό πράγμα. Μετά θα είναι δύσκολο να την ακυρώσεις.» «Είμαι σίγουρη», — η Γιανά υπέγραψε.

Γύρισα στο σπίτι και ανακάλυψα ότι η γυναίκα μου πέταξε τις 3 γάτες μου. — «Δεν άντεχα άλλο τη γούνα παντού, ξέχασε τες» — δικαιολογήθηκε σύντομα.

«Είσαι σίγουρος ότι δεν χρειάζεσαι τίποτα από το μαγαζί;» ρώτησε η Άννα. «Όχι, όχι, πήγαινε τώρα», της απάντησε ο Μπόρις, απομακρύνοντας το θέμα.

«Δεν μπορεί να έχει αλλάξει τόσο πολύ!» — Όταν ο Ίλια είδε την πρώην γυναίκα του, έμεινε άφωνος. «Όχι, δεν μπορεί να είναι αυτή. Δεν θα το πίστευα ποτέ

Στην κηδεία της γιαγιάς μου είδα πως η μητέρα μου τοποθέτησε αθόρυβα ένα μυστηριώδες πακέτο στο φέρετρο. Όταν αργότερα το πήρα από περιέργεια, δεν περίμενα

Η Λίζα καθόταν στο σαλόνι και άκουγε τον γιο της, τον Αρτιόμ, να τσακώνεται στο τηλέφωνο. Μιλούσε δυνατά με έναν φίλο, και η Λίζα δεν μπορούσε να μην ακούει

Όμως μόλις άκουσε μια φράση… Μπήκε στο γραφείο όπως πάντα — αψεγάδιαστα ντυμένος, με ίσια στάση, βλέμμα γεμάτο ψυχρότητα και αυτοπεποίθηση.

Η Τάνια βγήκε από το μαιευτήριο με το γιο της. Το θαύμα δεν συνέβη. Οι γονείς της δεν ήρθαν να την παραλάβουν. Έλαμπε ο ανοιξιάτικος ήλιος, είχε τυλιχτεί

Η Μάσα ήπιε τα τελευταία γουλιά του καφέ της και πέταξε το πλαστικό ποτηράκι στον κάδο απορριμμάτων. Πιάνοντας την τσάντα της, κατευθύνθηκε βιαστικά προς

Ο Ιβάνιτς δεν άντεχε τις χωριατοπούλες. Πάντα μαζεύονταν έξω από το χωριάτικο μαγαζί, σαν να μην είχαν κήπους ή άλλες δουλειές. Όταν του πρότειναν να γίνει