Για μερικά δευτερόλεπτα μπορούσα μόνο να κοιτάζω τη φωτογραφία ανάμεσά μας. Το καφέ γύρω μας έμοιαζε να έχει εξαφανιστεί. Δεν άκουγα πια τις συζητήσεις
— Ποιος το έκανε αυτό; Είχα γαντζωθεί τόσο δυνατά στο μεταλλικό κάγκελο του νοσοκομειακού κρεβατιού, που οι αρθρώσεις των δαχτύλων μου είχαν ασπρίσει.
Τα μικρά σπίτια με τράβηξαν με την ποικιλία τους ήδη από το 2007. Από συμβατικά σπίτια με ξύλινο σκελετό και γιούρτες μέχρι διαμορφωμένα βαν και αυτοκινούμενα
Εκείνη την ημέρα έμαθα δύο πράγματα που άλλαξαν ολόκληρη τη ζωή μου: ο άντρας μου με απατούσε με μια γυναίκα που θεωρούσα φίλη μου, και ο άντρας που είχα
Εκείνη την ημέρα πήγα στην κηδεία του πατέρα μιας πελάτισσάς μου, για να τη στηρίξω στην πιο δύσκολη στιγμή της ζωής της, αλλά ανάμεσα στους συγγενείς
ΚΕΦΑΛΑΙΟ 1. ΕΝΑ ΦΑΝΤΑΣΜΑ ΣΕ ΧΡΥΣΟ ΚΛΟΥΒΙ Το σπίτι των Σεβέρσκι μύριζε πάντα ακριβό ξύλο, κρύα θαλασσινή αύρα και μια απόλυτη μοναξιά που πάγωνε την ψυχή.
Ο Ντμίτρι δεν ρώτησε τι είχε συμβεί, αλλά μου είπε αμέσως να κλειδώσω την πόρτα, να μην αγγίξω τίποτα και να περιμένω τηλεφώνημα από τον δικηγόρο του.
Δίπλα στην καταχώριση «Το πρόσωπο επικοινωνίας αρνήθηκε να παραλάβει το μήνυμα» υπήρχε η υπογραφή της μητέρας μου, της Βαλεντίνα Κραβτσένκο, που επί χρόνια
— Έβελιν; Με ακούτε; Έσφιξα πιο δυνατά το τηλέφωνο. Η φωνή της γυναίκας ήταν χαμηλή, ελαφρώς βραχνή. Στο βάθος ακουγόταν ο θόρυβος των αυτοκινήτων.
Η δικαστής Κοβάλ κοίταξε τον Γιάροσλαβ, ύστερα τις φωτογραφίες στον φάκελο, και ρώτησε ήρεμα με ποια νομική βάση απαιτούσε να διεξαχθεί η συνεδρίαση κεκλεισμένων