ΙΣΤΟΡΊΕΣ ΖΩΉΣ

Η Σνέγιανα: Από τη σιωπή του χωριού στην καρδιά ενός πλούσιου κληρονόμου και η αγάπη που νίκησε κάθε προκατάληψη Μέσα στους απέραντους πράσινους αγρούς

Ήταν στην αγκαλιά της μητέρας μου. Τον κοίταξε με αγάπη και είπε: «Μοιάζει με κορίτσι», και μετά χαμογέλασε. Το χαμόγελό της ζέστανε την καρδιά μου.

Στην τάξη 10 «Β» δεν υπήρχε μόνιμος δάσκαλος λογοτεχνίας εδώ και πολύ καιρό. Ένας έφυγε για άδεια μητρότητας, μια άλλη δεν άντεξε μετά από έναν μήνα δουλειάς.

Ο Ολέγκ Γκορντίεφ μεγάλωσε σε μια βαθιά, καταπράσινη ερημιά, όπου κάθε ηλιοβασίλεμα φλεγόταν σαν καυτό σίδερο, και το πρωί ξεκινούσε με το λαλητό του πετεινού

Την ημέρα που η Έμιλι έφευγε από το σπίτι όπου κάποτε είχε όλη της την ευτυχία, τα μάτια της ήταν γεμάτα συγκρατημένα δάκρυα και στην καρδιά της υπήρχε

Σε ένα ορφανοτροφείο ξεχασμένο από τον χρόνο, κρυμμένο πίσω από γκρίζους τοίχους από μπετόν και σπάνιες ακτίνες φωτός, δύο αγόρια θεωρούνταν αχώριστα.

Η Βικτώρια ξύπνησε, όπως πάντα, στις έξι και μισή — χωρίς ξυπνητήρι και χωρίς καθυστέρηση. Έξω μόλις χάραζε ένας χλωμός αυγερινός, κι όμως το σπίτι ήδη «την καλούσε».

Πριν πέντε χρόνια, ο κόσμος του Λεονίντ Πετρόβιτς κατέρρευσε — μόνο για να ξαναγεννηθεί από τις στάχτες του με νέα, εκτυφλωτική δύναμη. Τότε, η εξάχρονη

Επόμενη στάση. Το τρένο αναπήδησε ελαφρώς, οι πόρτες άνοιξαν με το χαρακτηριστικό σφύριγμα, και ένα νέο κύμα επιβατών μπήκε στο βαγόνι. Κάποιοι πρόλαβαν

— Κόλια… φοβάμαι… — ψιθύρισε η Λέρα, κρατώντας σφιχτά το απλό της φόρεμα. Η φωνή της έτρεμε, σαν φύλλο στον φθινοπωρινό άνεμο, και τα μάτια της — γεμάτα