ΙΣΤΟΡΊΕΣ ΖΩΉΣ

Πέρασαν μερικές βασανιστικές εβδομάδες. Ο Μπόρις Πετρόβιτς βρισκόταν στην εντατική — η ζωή του κρεμόταν από μια λεπτή κλωστή, σαν πουλί που δεν τολμά να

— Πού πας τέτοια ώρα; — ακούστηκε η κοφτή φωνή της Νάντια από την κουζίνα. — Σαν να πηγαίνεις σε παρέλαση κακοφωνίας! Από το πλαίσιο της πόρτας έφτανε

— Ζιναΐδα Νικίτιτσνα, μάλλον δεν έχουν μείνει πια μανιτάρια! — αναστέναξε με απογοήτευση η Τάνια, ανοίγοντας ακόμα και τα χέρια της. — Αν δεν έχουν, δεν πειράζει!

Το ρεύμα διαπερνούσε τα πάντα, καθώς περιφερόταν στην άδεια αίθουσα αναμονής του επαρχιακού σταθμού. Η Ειρήνη τύλιγε πιο σφιχτά το μαντήλι γύρω από την

Σχεδόν στην είσοδο του εστιατορίου, η Αλίσα και ο Πάβελ παραλίγο να τσακωθούν. Ήξερε πολύ καλά — αυτή η συζήτηση έπρεπε να γίνει αργά ή γρήγορα.

Τι πρωί… Έξω από το σπίτι μου υπήρχε μια συνοδεία μαύρων τζιπ… Από την ημέρα που ο πατέρας της κηδεύτηκε, η μητριά της Αλιόνας την πέταξε από

Κανείς δεν υποψιαζόταν το σχέδιο της Κίρας — της μοναδικής κόρης του δισεκατομμυριούχου Πάβελ Τσερκάσοφ, ιδιοκτήτη μιας από τις μεγαλύτερες κατασκευαστικές αυτοκρατορίες.

Μπορώ να της επιστρέψω την ικανότητα να περπατά, — είπε χαμηλόφωνα αλλά με αυτοπεποίθηση το μυστηριώδες αγόρι. Ήταν ξυπόλητο, ντυμένο με κουρέλια, κρατούσε

— Είναι δικά σου τα παιδιά; Άρα κι εσύ θα τα ταΐζεις, — είπε ψυχρά ο άντρας. — Τώρα δεν έχω λεφτά. Εσύ είσαι τόσο ανεξάρτητη — λύσε μόνη σου τα προβλήματά σου.

Σε κάθε τάξη υπάρχει κάποιος που δεν ταιριάζει με την υπόλοιπη εικόνα. Ήρεμος, εσωστρεφής, διαφορετικός από τους άλλους. Αυτός που στην αρχή γίνεται στόχος