ΙΣΤΟΡΊΕΣ ΖΩΉΣ

Ο Αντρέι θυμόταν εκείνη τη μέρα με απίστευτη διαύγεια, σαν να είχε συμβεί μόλις λίγες ώρες πριν. Ο φθινοπωρινός άνεμος, που διαπερνούσε μέχρι το κόκκαλο

Ο Νοέμβρης άνεμος έκοβε το δέρμα, σηκώνοντας από το ποτάμι την υγρή, διαπεραστική ψύχρα. Έξω, ανάμεσα σε ξεφλουδισμένα τσιμεντένια γκαράζ, έπαιζε ένα αγόρι πέντε ετών.

«Μαμά, θα μείνουμε εδώ τώρα;» — η λεπτή φωνούλα της Λίζας έτρεμε σαν φθινοπωρινό φύλλο στον άνεμο. Η Σβετλάνα αγκάλιασε την κόρη της από τους ώμους και

Ένα χειμωνιάτικο βράδυ κατέβαινε αργά στο χωριό, τυλίγοντάς το με ένα πυκνό, γκρίζο πέπλο σιωπής. Η λίμνη πάγωσε κάτω από τους παγωμένους ανέμους, σαν

Κεφάλαιο 1: Το φάντασμα του παρελθόντος Η Βαλεντίνα Στεπάνοβνα εμφανίστηκε στο ίδρυμα «Ηλιόλουστο» στις αρχές Οκτωβρίου — μια μικρή, σκυφτή γυναίκα με

Η Άλλα Σεργκέγιεβνα ξυπνούσε αργά, νιώθοντας πώς η κούραση βάραινε τους ώμους της. Το κεφάλι της πονούσε, τα βλέφαρα ήταν σαν μολύβι. Άκουσε τα παιδιά

Ο Φιόντορ δεν θα ξεχάσει ποτέ εκείνη την ημέρα. Χαράχτηκε για πάντα στη μνήμη του — σαν μια τραγική, μαύρη σελίδα σε μια κατά τα άλλα ήσυχη και τακτοποιημένη ζωή.

Έξω έβρεχε καταρρακτωδώς — βαρύ σαν τη φθινοπωρινή μελαγχολία. Το νερό κυλούσε στα παράθυρα του λεωφορείου. Οι άνθρωποι σιωπούσαν: κάποιος ξεφύλλιζε το

Ο φθινοπωρινός άνεμος γύριζε πάνω από το νεκροταφείο, σηκώνοντας από το έδαφος κίτρινα φύλλα. Η Άννα Αλεξέεβνα ίσιωσε το γιακά του παλτού της και γονάτισε

Το βράδυ, γεμάτο βροχή και σιωπή, κατέβαινε αργά πάνω στην πόλη. Οι μεγάλες σταγόνες χτυπούσαν ασταμάτητα στα πανοραμικά τζάμια του σχολείου, σαν να προσπαθούσαν