ΙΣΤΟΡΊΕΣ ΖΩΉΣ

Σήμερα ο Βασίλης επρόκειτο να κάνει ένα σημαντικό βήμα — είχε αποφασίσει να ζητήσει τη Λαρίσα σε γάμο. Πίσω τους είχαν έναν χρόνο γεμάτο γεγονότα, συγκινήσεις

«Λοιπόν παιδιά, ήρθε η ώρα μου!» φώναξε ο Ρομάν, πηδώντας στο σκαλοπάτι του ήδη κινούμενου τρένου. Από την αποβάθρα τού κουνούσαν το χέρι οι φίλοι του

Ο Κιρίλ περπατούσε στο δρόμο χωρίς να παρατηρεί τίποτα γύρω του. Σαν μέσα από ομίχλη, προχωρούσε μπροστά, σκουντουφλώντας πάνω σε περαστικούς που μουρμούριζαν

Η Λιούμπα ξύπνησε από το παγωμένο κρύο. Το παλιό της μπουφάν, ένα κουρέλι που είχε χάσει πια το σχήμα του, δεν μπορούσε πλέον να τη ζεστάνει.

Η μητέρα της έφυγε το μεσημέρι της Τετάρτης και της είπε να μην βγει καθόλου έξω. Όταν η Πολίνκα πήγε για ύπνο, η σόμπα ήταν ακόμα ζεστή, αλλά το πρωί

Πέμπτη. Αρχές Δεκεμβρίου. Η βροχή έπεφτε καταρρακτωδώς, λες και ο ουρανός έκλαιγε μαζί με τη γη. Ο Ίγκορ Σοκόλοφ ήταν σαράντα δύο χρονών.

– Εμπρός, – απάντησε η Κατερίνα με τρεμάμενη φωνή. Δεν άντεχε τα νυχτερινά τηλεφωνήματα από άγνωστους αριθμούς — πάντα της έφερναν κακό προαίσθημα.

– Η μητέρα σου είναι μια απλή γυναίκα της επαρχίας, ενώ η δική μου είναι αληθινή κυρία! – είπε ξερά ο Αντώνης, ρίχνοντας μια περιφρονητική ματιά στην πεθερά

Όταν ο Πάσα δεν είχε κλείσει ακόμα τα πέντε, ο κόσμος του κατέρρευσε. Η μαμά του δεν υπήρχε πια. Στεκόταν σε μια γωνιά του δωματίου, παγωμένος από την

— Θείε, σε παρακαλώ… πάρε τη μικρή μου αδερφή. Πεινάει πολύ… Αυτή η ήσυχη, γεμάτη απόγνωση φωνή, που ακούστηκε μέσα στη φασαρία του δρόμου, αιφνιδίασε