Πώς έπραξα.
Ξέρετε, πάντα ήμουν πεπεισμένη ότι οι γνωριμίες
μετά τα πενήντα είναι το πεδίο ώριμων ανθρώπων,
με συσσωρευμένη εμπειρία και τουλάχιστον μια
στοιχειώδη κατανόηση των καλών τρόπων.
Οι ψευδαισθήσεις για παραμυθένιους πρίγκιπες
ανήκουν προ πολλού στο παρελθόν.
Είμαι πενήντα πέντε ετών.
Έχω μια αγαπημένη δουλειά, μια ενήλικη κόρη που μένει εδώ και καιρό μόνη της, το δικό μου άνετο διαμέρισμα και μια αρκετά ήρεμη, τακτική ζωή.
Αλλά μερικές φορές λαχταράς απλώς την ανθρώπινη επαφή: να πάτε μαζί σε μια παράσταση, να πιείτε ένα φλιτζάνι καφέ, να μιλήσετε για βιβλία ή απλώς να περάσετε το βράδυ με μια ευχάριστη παρέα.
Ακριβώς γι’ αυτό κάποτε γράφτηκα σε μια ιστοσελίδα γνωριμιών.
Ανάμεσα στο ατελείωτο ρεύμα παράξενων μηνυμάτων και εντελώς ανόητων προτάσεων, το προφίλ του Βαλερί τράβηξε αμέσως την προσοχή μου με τη φυσιολογικότητά του.
Ήταν πενήντα εννέα ετών.
Στις φωτογραφίες — ένας γυμνασμένος άντρας με ευγενικά γκρίζα μαλλιά, με ένα προσεγμένο σακάκι, με φόντο ένα πράσινο πάρκο.
Στην αλληλογραφία μας έδινε μια ευχάριστη εντύπωση: ευγενικός, έξυπνος, με καλή αίσθηση του μέτρου.
Μου έλεγε ότι εργάζεται ως μηχανικός, αγαπά τα κλασικά και εκτιμά τις ουσιαστικές συζητήσεις.
Μετά από μια εβδομάδα συμφωνήσαμε να συναντηθούμε σε ένα μικρό καφέ.
Ο Βαλερί αποδείχτηκε σχεδόν ακριβώς όπως στις φωτογραφίες: εμφανίσιμος, περιποιημένος, με σωστό λόγο και ήρεμους τρόπους.
Με βοήθησε ιπποτικά να καθίσω, παρήγγειλε έναν καπουτσίνο για εμάς και εξήγησε ότι προσέχει το σάκχαρό του αποφεύγοντας το γλυκό.
Όλο το βράδυ φιλοσοφούσε για το πόσο σημαντικό είναι να διατηρούμε τις παραδοσιακές οικογενειακές αξίες.
— Είμαι άνθρωπος των παλιών αρχών, Νίνα, — μου έλεγε, κοιτάζοντάς με προσεκτικά στα μάτια. — Για μένα, η γυναίκα είναι η έμπνευση του άντρα.
Και ο άντρας οφείλει να είναι το στήριγμα και ο προστάτης.
Δεν καταλαβαίνω αυτή τη μοντέρνα συνήθεια να μοιράζονται τα πάντα μέχρι την τελευταία δεκάρα.
Ένας πραγματικός άντρας πρέπει να φλερτάρει όμορφα.
Πρέπει να ομολογήσω ότι τέτοια λόγια ακούγονταν πολύ ευχάριστα.
Μετά από αυτό βρεθήκαμε μερικές φορές ακόμα.
Κάναμε μεγάλους περιπάτους στην προκυμαία, μιλούσαμε για τα πάντα, και μου φάνηκε ότι η μοίρα αποφάσισε επιτέλους να μου χαρίσει έναν αξιοπρεπή άνθρωπο.
Όμως, ένα Σαββατοκύριακο ξέσπασε μια μουντή βροχή του Νοεμβρίου.
— Νίνοτσκα, να περάσω από σένα για δείπνο; — πρότεινε ο Βαλερί από το τηλέφωνο με τη μαλακή, βελούδινη φωνή του. — Να καθίσουμε στη ζεστασιά και να κουβεντιάσουμε.
Φυσικά, ποτέ δεν έρχομαι επίσκεψη με άδεια χέρια.
Θα τα οργανώσω όλα στην εντέλεια.
Από σένα περιμένω μόνο καλή διάθεση και σπιτική θαλπωρή.
Εγώ, φυσικά, δεν βασίστηκα μόνο στις υποσχέσεις του.
Από το πρωί ξεκίνησα το καθάρισμα και μετά πήγα στο μανάβικο.
Αγόρασα ποιοτικό μοσχάρι, φρέσκα λαχανικά, διάφορα είδη τυριού, μια καλή μπαγκέτα.
Πέρασα μισή μέρα στην κουζίνα.
Μαγείρεψα κρέας με δαμάσκηνα σύμφωνα με τη δική μου συνταγή, που πάντα σημείωνε επιτυχία.
Έφτιαξα μια ελαφριά σαλάτα, έστρωσα το τραπέζι όμορφα, έβγαλα τα κρυστάλλινα ποτήρια και άναψα κεριά.
Ντύθηκα με ένα όμορφο φόρεμα σπιτιού και βάφτηκα λίγο.
Προς το βράδυ ήμουν νευρική, σχεδόν όπως στα νιάτα μου.
Ακριβώς στις επτά χτύπησε το κουδούνι.
Άνοιξα την πόρτα.
Στο κατώφλι στεκόταν ο Βαλερί.
Το παλτό του ήταν λίγο βρεγμένο από τη βροχή, αλλά ο ίδιος έδειχνε εξαιρετικά ικανοποιημένος.
— Καλησπέρα, όμορφη οικοδέσποινα! — είπε ζωηρά, μπαίνοντας στο χολ.
Από την κουζίνα ερχόταν η μυρωδιά του ψητού κρέατος.
Ο Βαλερί εισέπνευσε τη μυρωδιά με απόλαυση.
— Ουάου! Φαίνεται ότι με περιμένει ένα πραγματικό γεύμα!
— Πέρνα, Βαλέρα. Βγάλε το παλτό σου, — χαμογέλασα. — Άσε να κρεμάσω το παλτό σου.
Ειλικρινά, δεν περίμενα απίστευτα δώρα.
Δεν χρειαζόμουν πολυτελή μπουκέτα ή ακριβά ποτά.
Ένα κουτί σοκολατάκια, ένα μικρό γλυκό ή λίγα χρυσάνθεμα θα με είχαν ευχαριστήσει μια χαρά.
Άλλωστε, σημασία έχει η κίνηση ενδιαφέροντος.
Ο Βαλερί κρέμασε προσεκτικά το παλτό του, έφτιαξε το σακάκι του και με μια επίσημη έκφραση έψαξε στην εσωτερική του τσέπη.
— Όπως υποσχέθηκα, Νίνα, ποτέ δεν έρχομαι με άδεια χέρια.
Ένας άντρας πρέπει να κάνει τη δική του συνεισφορά, — είπε με στόμφο.
Και μου έτεινε… ένα πακέτο τσάι.
Το πήρα αυτόματα και κοίταξα καλύτερα.
Ήταν το πιο συνηθισμένο φθηνό πακέτο μαύρο τσάι από αυτά που συνήθως πωλούνται σε προσφορά στα κάτω ράφια των σούπερ μάρκετ.
Αλλά δεν ήταν καν αυτό που με εξέπληξε.
Η συσκευασία ήταν ήδη ανοιγμένη.
Δεν υπήρχε προστατευτικό φιλμ και το χάρτινο πτερύγιο ήταν σκισμένο και απρόσεκτα ξανατοποθετημένο.
Τον κοίταξα απορημένη.
— Βαλέρα… είναι το πακέτο ήδη ανοιγμένο; — ρώτησα προσεκτικά, ελπίζοντας ότι ήταν κάποιο αστείο.
Αλλά εκείνος δεν ένιωσε καν αμήχανα.
Αντιθέτως, στο πρόσωπό του εμφανίστηκε το συγκαταβατικό χαμόγελο κάποιου που εξηγεί αυτονόητα πράγματα.
— Μα φυσικά είναι ανοιγμένο! Αγόρασα πρόσφατα αυτό το τσάι και δοκίμασα μερικά φακελάκια.
Αποδείχτηκε πολύ αξιόλογο — δυνατό, καλό.
Σκέφτηκα, γιατί να αγοράσω άλλο πακέτο;
Αποφάσισα να μοιραστώ μαζί σου.
Κρίμα να πάει χαμένο!
Και σίγουρα θα έχεις κάτι γλυκό για το τσάι.
Είσαι άλλωστε μια πραγματική νοικοκυρά…
