Στην καρδιά της Βραζιλίας, στην πολιτεία Γκοϊάς, γεννήθηκαν δύο κορίτσια – η Κιράζ και η Αρούνα.
Η γέννησή τους ήταν ταυτόχρονα ένα θαύμα και μια σοβαρή πρόκληση.
Οι αδελφές ήταν σιαμαίες δίδυμες, ενωμένες στο στήθος.
Τα σώματά τους ήταν στενά συνδεδεμένα: μοιράζονταν την κοιλιά και τη λεκάνη και είχαν συνολικά μόνο τρία πόδια.
Στη Βραζιλία, σιαμαίες δίδυμες αδελφές χωρίστηκαν όταν ήταν μόλις ενός έτους· έτσι είναι τώρα.
Αυτό εξελίχθηκε σε ένα από τα πιο δύσκολα εγχειρήματα για τους γιατρούς τα τελευταία χρόνια.
Ήταν ξεκάθαρο από την πρώτη κιόλας μέρα: για να μπορέσουν τα κορίτσια να ζήσουν μια ολοκληρωμένη ζωή, έπρεπε να χωριστούν.
Όμως το τίμημα ήταν υψηλό – τεράστιος κίνδυνος, μήνες προετοιμασίας, ακριβείς υπολογισμοί και σχεδόν υπεράνθρωπες προσπάθειες.
Στη Βραζιλία, σιαμαίες δίδυμες αδελφές χωρίστηκαν όταν ήταν μόλις ενός έτους· έτσι είναι τώρα.
Μήνες διαβουλεύσεων, προσομοιώσεων και συναντήσεων.
Γιατροί από ολόκληρη τη χώρα ενώθηκαν για να αντιμετωπίσουν το αδιανόητο.
Την ημέρα της επέμβασης, η αίθουσα του χειρουργείου έμοιαζε με μυρμηγκοφωλιά.
Εξήντα ειδικοί – αναισθησιολόγοι, καρδιοχειρουργοί, ορθοπεδικοί, παιδοχειρουργοί και νοσηλευτές – δούλευαν σαν ένας και μοναδικός, άρτια συντονισμένος οργανισμός.
Για να διατηρηθεί η συγκέντρωση, ομάδες των 16 ατόμων εναλλάσσονταν κάθε τέσσερις ώρες.
Ολόκληρη η επέμβαση διήρκεσε 15 ώρες.
Στη Βραζιλία, σιαμαίες δίδυμες χωρίστηκαν όταν ήταν μόλις 1 έτους· έτσι είναι τώρα.
Όταν επιτέλους ακούστηκε η φράση: «Χωρίστηκαν», επικράτησε σιωπή στην αίθουσα του χειρουργείου.
Τώρα η Κιράζ και η Αρούνα βρίσκονται στη μονάδα εντατικής θεραπείας.
Τα σώματά τους είναι ακόμη αδύναμα, τις περιμένει μακρά αποκατάσταση, αλλά το κυριότερο είναι ήδη πίσω τους.
Τώρα δεν τις ενώνει πια η σάρκα, αλλά κάτι πολύ περισσότερο – η ιστορία, η αγάπη και το θάρρος.
