Κάθε πρωί ακολουθούσε τον ίδιο δρόμο.
Ένα κίτρινο λεωφορείο, γραμμή 318.
Ο οδηγός ήταν ήρεμος άνθρωπος, πάντα στην ώρα του και συνεπής στο δρομολόγιο.
Η διαδρομή περνούσε μέσα από ανοιχτά χωράφια, ένας ίσιος δρόμος χωρίς κίνηση και φασαρία.
Οι επιβάτες ήταν σχεδόν πάντα οι ίδιοι — κάποιοι πήγαιναν στη δουλειά, άλλοι είχαν υποθέσεις στην πόλη, και μερικοί απλά απολάμβαναν τη διαδρομή κοιτάζοντας από το παράθυρο.
Όλα ήταν όπως πάντα.
Ο οδηγός είχε χαλαρή έκφραση, απαλή μουσική ακουγόταν από το ραδιόφωνο.
Ο ήλιος έλαμπε, το πρωινό ήταν φωτεινό.
Οι επιβάτες μιλούσαν μεταξύ τους χαμηλόφωνα, κάποιοι είχαν αποκοιμηθεί, άλλοι διάβαζαν νέα στα κινητά τους.
Και ξαφνικά – λες και ξεπήδησε από το πουθενά – ένας σκύλος βγήκε στον δρόμο.
Ένας τεράστιος γκόλντεν ριτρίβερ, με πυκνό τρίχωμα και λαμπερή γούνα, έτρεχε με τρελή ταχύτητα.
Έτρεχε παράλληλα με το λεωφορείο, αρχικά ευθεία, και μετά άρχισε να ζικζακάρει, σαν να προσπαθούσε να πει κάτι, να τραβήξει την προσοχή.
Τα αυτιά του ανέμιζαν, η γλώσσα του κρεμόταν στο πλάι.
Το εσωτερικό του λεωφορείου ζωντάνεψε.
Κάποιος σηκώθηκε όρθιος.
Ένας νεαρός στο παράθυρο έβγαλε το κινητό του και άρχισε να τραβάει βίντεο.
Μια γυναίκα με γυαλιά γέλασε:
– Κοιτάξτε! Ο σκύλος κάνει αγώνα με το λεωφορείο!
– Ίσως έχασε κάποιον, – σχολίασε ένας ηλικιωμένος άντρας.
Αλλά κάτι δεν πήγαινε καλά.
Ο σκύλος επιτάχυνε ξαφνικά και προσπέρασε το λεωφορείο με απίστευτη ταχύτητα.
Στάθηκε ακριβώς στη μέση του δρόμου και άρχισε να γαβγίζει και να γρυλίζει.
Ο οδηγός δεν είχε άλλη επιλογή από το να φρενάρει απότομα.
Τα λάστιχα στρίγγλισαν, το λεωφορείο τίναξε και σταμάτησε.
– Τι συμβαίνει;!
– Γιατί συμπεριφέρεται τόσο παράξενα;
– Δεν μας αφήνει να περάσουμε! – είπε κάποιος.
Οι πόρτες άνοιξαν και μερικοί επιβάτες άρχισαν να κατεβαίνουν, πλησιάζοντας προσεκτικά τον σκύλο.
Εκείνος δεν έφευγε, δεν προσπαθούσε να κρυφτεί.
Απλώς στεκόταν και τους κοίταζε.
Και τότε συνέβη κάτι τρομερό, που εξήγησε τη συμπεριφορά του σκύλου.
Ξαφνικά – ΜΠΑΜ!
Μια εκκωφαντική έκρηξη.
Το λεωφορείο τινάχτηκε στον αέρα με τέτοια δύναμη που η γη σείστηκε.
Φλόγες ξεπήδησαν, τα τζάμια διαλύθηκαν σε κομμάτια.
Όσοι είχαν κατέβει κοντά στον σκύλο σώθηκαν.
Σοκ. Κραυγές.
Κάποιος έπεσε στα γόνατα.
Κάποιος άλλος έπιασε το στόμα του με τα χέρια.
Ήταν μόνο λίγα μέτρα μακριά από τον θάνατο.
Και ο σκύλος… δεν έφυγε.
Κάθισε ήρεμα, σαν να ήξερε τι θα συμβεί.
Ο οδηγός σηκώθηκε, με τρεμάμενα χέρια έβγαλε το κινητό του, κοίταξε τα αποκαΐδια και ψιθύρισε:
– Μας έσωσε… Αλλά από τι; Ποιος το έκανε αυτό;
Η αστυνομία ξεκίνησε έρευνα για να βρει τους ενόχους και να καταλάβει πώς ο σκύλος ήξερε για τον κίνδυνο.
