Μπήκα σε ένα συνηθισμένο παντοπωλείο — απλά για ψωμί, γάλα και μπαταρίες για το τηλεχειριστήριο.
Όλα ήταν όπως πάντα, μέχρι που στάθηκα κοντά στο τμήμα με τα εργαλεία.
Ακριβώς ανάμεσα σε κουτιά και λαμπτήρες καθόταν ένας σκύλος.
Ήρεμος, σαν να ήταν μέρος της διακόσμησης.
Το λουρί ήταν πεσμένο στο πάτωμα, δίπλα σε κανέναν.
Ούτε ο ιδιοκτήτης ούτε σημάδια φροντίδας.
Περίμενα κάποιος να τρέξει να τον πάρει, να τον φωνάξει.
Αλλά όχι — ο σκύλος απλά με κοιτούσε, δεν γάβγιζε, δεν έτρεμε.
Απλώς περίμενε.
Προσπάθησα να ρωτήσω τους υπαλλήλους, αλλά κανείς δεν ήξερε τίποτα.
Κανείς δεν τον είχε δει ποτέ πριν στο κατάστημα.
Ήμουν έτοιμος να τον πάρω στο σπίτι, δεν μπορούσα να τον αφήσω έτσι.
Τότε ήρθε ο διευθυντής και ψιθύρισε:
— Αυτός είναι ο Ρίτσι. Ο ιδιοκτήτης του ένιωσε αδιαθεσία ακριβώς εδώ, στο διάδρομο.
Καλέσαμε ασθενοφόρο, τον πήγαν στο νοσοκομείο.
Και ο Ρίτσι έμεινε.
Πάντα ήταν μαζί του, πάντα κρατούσε το λουρί.
Όταν πήγαν να πάρουν τον ιδιοκτήτη, αυτός άφησε το λουρί, αλλά ο Ρίτσι δεν έφυγε — απλώς περιμένει.
Έμεινα εκεί, δεν μπορούσα να το πιστέψω.
Ο Ρίτσι έμεινε μόνος — και παρόλα αυτά περιμένει, πιστεύει, ελπίζει.
Άφησα τον αριθμό μου στον διευθυντή — αν ο ιδιοκτήτης δεν επιστρέψει, θα πάρω τον Ρίτσι μαζί μου.
Μακάρι όλοι οι άνθρωποι να ήταν τόσο πιστοί όσο αυτός ο σκύλος.
